Evli çiftlerden biri anne açlığı çekiyordur. Bu ondan büyük bir sevgi ihtiyacına dönüşür. Doymak bilmez. Daha çok daha çok sevilmeyi ve bu sevginin gösterilmesini talep eder. Sınar durur, yorar.

Diğeri ise baba açlığı çekmektedir. Onaylanmak, yüreklendirilmek ve desteklenmek ister. Her sözü senet sayılsın ister.

En kötü denklem; baba açlığı çeken kadınla, anne açlığı çeken erkeğin hikayesidir.

Neyse ki bugün benim müşahede ettiğim çiftte sevgi isteyen fıtratına yakıştığı üzere kadındı. Destek bekleyen ise adam.

Destek bekleyen bir kadın olsaydı şayet onu tutamazdınız, feminist duygular onu sarabilir ve mesleğinin zirvesine çıkmadan da durduramazdık.

Öte yandan sevgiye hasret bir adam, belki bu kadar üzgün ve ağlayan bir erkeği kınardık fütursuzca. Onu küçük bir çocuk gibi davranmakla suçlardık ki zaten derdi de bu.