Hayatı çoğu zaman yaşadığımızı sanıyoruz; oysa büyük kısmını bekleyerek geçiriyoruz. Çocukken büyümeyi, öğrenciyken mezun olmayı, çalışırken terfi etmeyi, kiradayken ev almayı, yalnızken sevilmeyi, yorulunca emekli olmayı bekliyoruz. Her dönem, kendinden sonraki dönemin giriş kapısına dönüşüyor. Böylece hayat, içinde bulunulan bir yer olmaktan çıkıp varılması gereken uzak bir odaya benziyor.

Modern düzen bize zamanı kullanmayı değil, zamanı ertelemeyi öğretiyor. Bugünün değeri, kendi başına taşıdığı anlamdan değil, yarına ne hazırladığıyla ölçülüyor. İnsan da giderek kendi varlığını bir proje gibi yönetmeye başlıyor: daha iyi bir iş, daha güvenli bir ev, daha sakin bir gelecek. Fakat gelecek yaklaştıkça başka bir geleceğe dönüşüyor. Kapı açılmıyor; yalnızca koridor uzuyor.

Üstelik beklemek artık boş durmak anlamına da gelmiyor. Tam tersine, sürekli meşgulüz. Formlar dolduruyor, sınavlara giriyor, borç ödüyor, biriktiriyor, yetişiyor ve plan yapıyoruz. Hareket ediyoruz ama ilerlediğimizden emin değiliz. Bir tren garında koşan, fakat hangi trene bineceğini bilmeyen yolcular gibiyiz. Sistem bizi durdurarak değil, durmadan hareket ettirerek bekletiyor.

Kafka’nın dünyasında insan çoğu zaman bir otoriteye ulaşmaya çalışır, fakat karşısına sürekli yeni kapılar, memurlar ve kurallar çıkar. Bizim çağımızda bu otorite bazen görünmezdir. Kimse açıkça “bekle” demez; yine de herkes sıradadır. Sıra numaramız eğitim belgeleri, banka hesapları, kariyer basamakları ve yaş çizelgeleriyle yazılır.

Belki de asıl trajedi, hayatın gecikmesi değildir. Asıl trajedi, gecikmenin normal kabul edilmesidir. İnsan yıllarca “henüz değil” diyerek yaşar. Sonra bir gün dönüp baktığında, beklediği hayatın çoktan geride kaldığını fark eder. Ve belki insanın en büyük yanılgısı, yaşayacağı günü geleceğin içinde bir yerde sessizce hep kendisini beklediğini sanmasıdır. Çünkü hayat hiçbir zaman başlamaz; yalnızca geçer.